Deniz kıyısının en zarif binası: balkonları, sütunları ve bir düğün pastası gibi yuvarlatılmış, taçlandırılmış o köşesiyle. Arkasında yaralı bir gururun hikâyesi var: onu kendi şehrinde hor görüldüğünü hisseden ve başka bir şehirde parasının yetebileceği en pahalı, en gösterişli binayı yapmaya karar veren bir sanayici yaptırdı.
Taşa işlenmiş bir intikam
Binayı yirmili yıllarda, servetini ilin iç kesimindeki fabrika şehri Alcoy'da yapmış bir tekstil sanayicisi olan Enrique Carbonell yaptırdı. Anlatılana göre Alcoy'un yüksek sosyetesi tarafından küçümsendiğini hissetti ve Alicante'ye gelmeye karar verdi.
Üstelik sessizce uyum sağlamak için gelmedi: şehrin en yüksek, en pahalı ve en gösterişli binasını, tam deniz kıyısına, uzaktan, hatta limana yanaşan gemilerden bile görülsün diye yaptırdı. Yanlış anlaşılması zor bir niyet beyanı bu.
Para Alcoy'dan geliyordu ve bunun ilginç bir yanı var. O iç kesim şehri İspanya'nın ilk sanayi kentlerinden biriydi: dağların arasında tekstil, kâğıt ve metal fabrikalarının bacaları, ülkenin neredeyse tamamı hâlâ kırsalken tütmeye başlamıştı bile. Bu cephe o fabrika zenginliğinden doğdu.
Soylu Alicante'yi tanımlayan mimar
Carbonell döneminin en iyi mimarı Juan Vidal Ramos'u tuttu ve masraftan kaçınmadı. Sonuç büyük gösterişli, eklektik bir bina: işlenmiş taş, güneşin içeri dolduğu camlı galeriler ve dört bir yanından lüks diye bağıran tarihselci göndermelerin karışımı.
Vidal Ramos o yıllarda Alicante'nin yıldız mimarıydı ve şehrin yarısında iz bıraktı: Diputación (il yönetimi) sarayı ve Francisco Fajardo ile birlikte Mercado Central da onun eseridir. Lüksü ve taşı birleştirme biçimi, XX. yüzyıl başında şehrin soylu yüzünü tanımladı.
Kubbeli bir bölümle taçlanan yuvarlatılmış köşeye bak: binayı gezinti yolunun her noktasından tanınır kılan kompozisyon hamlesi budur ve tam da bunun için, denizden görülmek için düşünülmüştür.
Yüz yıl sonra hâlâ Explanada'da herkesin baktığı ve fotoğrafını çektiği bina. İyi sonuçlanmış bir intikam: o kadar güzel bir ev ki sonunda bütün şehir onu sevdi.
Kaçırılmayacaklar
İnatla yapıldı
Alcoy'da hor görüldüğünü hisseden bir sanayici, en gösterişli binayı buraya yaptırmaya geldi.
Alcoy tekstilinin parası
İspanya'nın ilk sanayi şehirlerinden biri; ülke kırsalken bacaları tüten bir yer.
Juan Vidal Ramos
Şehrin yıldız mimarı: Diputación ve Mercado Central da onun eseri.
Asıl hamle köşede
Yuvarlatılmış ve kubbeyle taçlanmış; denizden ve bütün gezinti yolundan görülsün diye düşünülmüş.
Alicante ziyaretine nasıl uyar
Explanada de España'nın limana en yakın ucunda; bu yüzden deniz kıyısında yürürken önünden geçersin.
İçi gezilmez: özel konutlar ve ofislerdir. Görülen cephedir ve onu iyi görmek için Explanada'nın ortasına doğru uzaklaşıp aşağıdan yukarıya bakmak gerekir, çünkü yakından bakınca yükseklik onu kısaltıyor.
En iyi ışık öğleden sonra, güneş denizden cepheye tam karşıdan vurduğunda. Geceleri de aydınlatılıyor ve bu onu şehrin gece manzaralarından biri yapıyor.
Sık sorulan sorular
O mimar şehirde başka iz bıraktı mı?
Çok. Juan Vidal Ramos o yıllarda Alicante'nin yıldız mimarıydı ve örneğin Diputación'un, ilin yönetildiği o heybetli sarayın binası da onundur. Lüksü ve taşı karıştırmanın, XX. yüzyıl başında şehrin soylu yüzünü belirleyen kendine özgü bir yolu vardı. Alicante'de dolaşırken bir şey sana özellikle asil görünürse, kimin imzaladığına bak: onun olma ihtimali epey yüksektir.
Peki onu yükseltmek için bu kadar para nereden çıktı?
Alcoy'un fabrikalarından, ve bu rastlantı değil. İç kesimdeki bu kasaba İspanya'nın ilk sanayi şehirlerinden biriydi: dağların arasında tekstilin, kâğıdın ve metalin bacaları, ülkenin neredeyse tamamı hâlâ kırsalken çoktan duman tütüyordu. İç bölgelerin o fabrika zenginliğinden, taş taş, denizin karşısındaki bu mermer kapris çıktı. Dokuma tezgâhlarının gürültüsü manzaranın parasını ödedi.
