Την αποκαλούν Κυρία των Καθεδρικών και μόλις σηκώσεις το βλέμμα καταλαβαίνεις γιατί: λυγερή, γεμάτη πινάκλα και δαντέλες από χρυσαφένια πέτρα, με έναν πύργο στην κορυφή που ήταν από τους ψηλότερους της Ισπανίας. Και κρύβει μια ιδιαιτερότητα που την κάνει μοναδική περίπτωση: ξεκίνησε το 1525, όταν σε όλη την Ευρώπη έχτιζαν ήδη σε αναγεννησιακό ρυθμό, και παρ' όλα αυτά η Σεγόβια επέμεινε να υψώσει τον τελευταίο γοτθικό καθεδρικό της Ισπανίας.
Ένας καθεδρικός που χτίστηκε επειδή ο προηγούμενος καταστράφηκε
Αυτός δεν είναι ο πρώτος καθεδρικός της Σεγόβια. Ο παλιός υψωνόταν δίπλα στο βασιλικό φρούριο, στο δυτικό άκρο, και καταστράφηκε το 1520 στον πόλεμο των Κοινοτήτων, όταν οι κομουνέρος (οι εξεγερμένοι των Κοινοτήτων) τον χρησιμοποίησαν ως προπύργιο για να επιτεθούν στο κάστρο, που ήταν με το μέρος του βασιλιά.
Ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ διέταξε να υψωθεί ένας νέος, και η σημαντική απόφαση ήταν η θέση: όχι να ξαναχτιστεί εκεί που ήταν, δίπλα στο Αλκάθαρ και σε ζώνη συγκρούσεων, αλλά να μεταφερθεί στο ψηλότερο σημείο της παλιάς πόλης, στην κεντρική πλατεία, μακριά από τον κίνδυνο. Γι' αυτό δεσπόζει πάνω στην πόλη από κάθε γωνία.
Τα έργα ξεκίνησαν το 1525 από τους Χιλ ντε Οντανιόν, πατέρα και γιο, τους τελευταίους μεγάλους μαστόρους του ισπανικού γοτθικού. Το ότι επιλέχθηκε αυτή η γλώσσα μέσα στον 16ο αιώνα ήταν μια σκόπιμη και συντηρητική απόφαση, και έδωσε ένα εξαιρετικά καθαρό ύστερο γοτθικό, χωρίς τον διακοσμητικό φόρτο του φλογόσχημου.
Μέσα: δεκαοκτώ παρεκκλήσια και ένα μεταφερμένο περιστύλιο
Το εσωτερικό είναι τρία κλίτη με δεκαοκτώ πλαϊνά παρεκκλήσια και αξιοσημείωτο ύψος, με βιτρό του 16ου αιώνα που βάφουν τον αέρα με χρώματα και μια σιωπή που επιβάλλεται, γιατί ο χώρος είναι τεράστιος για την πόλη που τον συντηρεί. Τα στασίδια του χορού προέρχονται από τον προηγούμενο καθεδρικό.
Το περιστύλιο έχει μια σπάνια ιστορία: είναι εκείνο του παλιού καθεδρικού, αυτού που καταστράφηκε το 1520. Αποσυναρμολογήθηκε κομμάτι κομμάτι και μεταφέρθηκε ως εδώ, όπου ξαναστήθηκε με τις ίδιες πέτρες. Είναι των τελών του 15ου αιώνα και είναι το αρχαιότερο κομμάτι του συνόλου, παρότι βρίσκεται στο νεότερο κτίριο.
Ο πύργος αρχικά κατέληγε σε ένα πανύψηλο ξύλινο κωνικό καμπαναριό, από τα ψηλότερα της Ισπανίας. Το 1614 ένας κεραυνός του έβαλε φωτιά, και για να μην ξανασυμβεί το πάνω μέρος ξαναφτιάχτηκε από πέτρα και κάπως χαμηλότερο. Για γενιές ζούσε εκεί πάνω ο καμπανοκρούστης με την οικογένειά του, επιφορτισμένος να χτυπά τις ώρες, και δεν άφησαν αυτό το σπίτι παρά πολύ μέσα στον 20ό αιώνα.
Μη χάσεις
Ο τελευταίος γοτθικός καθεδρικός της Ισπανίας
Ξεκίνησε το 1525, όταν η Ευρώπη έχτιζε σε αναγεννησιακό ρυθμό. Ήταν μια σκόπιμη και συντηρητική απόφαση.
Ο προηγούμενος έπεσε σε έναν πόλεμο
Οι κομουνέρος χρησιμοποίησαν τον παλιό καθεδρικό ως προπύργιο για να επιτεθούν στο Αλκάθαρ το 1520. Ένας άλλος υψώθηκε μακριά από τον κίνδυνο.
Το περιστύλιο είναι παλαιότερο
Αποσυναρμολογήθηκε κομμάτι κομμάτι στον παλιό καθεδρικό και ξαναστήθηκε εδώ με τις ίδιες πέτρες. Είναι των τελών του 15ου αιώνα.
Ο καμπανοκρούστης ζούσε εκεί πάνω
Με την οικογένειά του, στην κορυφή του πύργου, επιφορτισμένος να χτυπά τις ώρες. Δεν μετακόμισαν παρά πολύ μέσα στον 20ό αιώνα.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Σεγόβια
Δεσπόζει στην Πλάθα Μαγιόρ, στο μέσο της παλιάς πόλης, δέκα λεπτά με τα πόδια σε ανηφόρα από το υδραγωγείο και άλλα δέκα από το Αλκάθαρ. Είναι ο μεντεσές της διαδρομής και το καλύτερο σημείο για ένα διάλειμμα.
Από τη νότια πλευρά του ξεκινά η κατάβαση προς την εβραϊκή συνοικία και προς το σημείο θέας της κοιλάδας του Κλαμόρες. Η πλατεία έχει επιπλέον στοές, τραπεζάκια έξω και το δημαρχείο, και εκεί συγκεντρώνεται η ζωή της πόλης.
Υπολόγισε σαράντα λεπτά για το εσωτερικό και το περιστύλιο. Η ανάβαση στον πύργο είναι χωριστά, με ξενάγηση και πολύ περιορισμένα ωράρια, και είναι η καλύτερη θέα της παλιάς πόλης: καλό είναι να την ελέγξεις από πριν, γιατί οι θέσεις είναι λίγες.
Συχνές ερωτήσεις
Ήξερες ότι ένας κεραυνός προκάλεσε μια τραγωδία στον πύργο του;
Ο πύργος κατέληγε αρχικά σε ένα ψηλότατο ξύλινο κωνικό στέγαστρο, από τα ψηλότερα της Ισπανίας. Το 1614 ένας κεραυνός του έβαλε φωτιά, και για να μην ξανακαεί το πάνω μέρος ξαναχτίστηκε σε πέτρα, κάπως χαμηλότερο. Οπότε εκείνη η κορυφή που βλέπεις σήμερα γεννήθηκε από μια καταστροφή.
Είναι αλήθεια ότι κάποιος ζούσε στην κορυφή του καμπαναριού;
Ναι: για γενιές, ο καμπανοκρούστης του καθεδρικού ζούσε με την οικογένειά του εκεί πάνω, στον πύργο, φροντίζοντας να χτυπά τις ώρες και τις γιορτές. Δεν άφησαν το σπίτι τους στα ύψη παρά πολύ μέσα στον περασμένο αιώνα. Φαντάσου να ξυπνάς κάθε πρωί με όλη τη Σεγόβια στα πόδια σου.
