Merida · Co zobaczyć

Amfiteatr rzymski w Méridzie

Anfiteatro Romano de Mérida

Przylega do teatru i otwarto go zaledwie siedem lat później, w 8 roku p.n.e., bo szanujące się rzymskie miasto potrzebowało obu rzeczy: z jednej strony kultury, z drugiej krwi. Mieścił piętnaście tysięcy osób, ponad dwa razy więcej niż teatr, co sporo mówi o tym, na które widowisko był większy popyt.

Cały dzień widowisk

Program dnia igrzysk był ujednolicony w całym Cesarstwie i składał się z trzech części. Rano venationes: polowania na dzikie zwierzęta sprowadzane z połowy basenu Morza Śródziemnego, egzotyczne zwierzęta, których większość widzów nigdy wcześniej nie widziała. Był to między innymi pokaz zasięgu Rzymu.

W południe, kiedy najbardziej dystyngowana część publiczności wychodziła na posiłek, wykonywano egzekucje skazańców. Była to najmniej prestiżowa część programu i często odbywała się przy na wpół pustych trybunach. Po południu nadchodziło danie główne: gladiatorzy.

Istniała też cała hierarchia wojowników, określana przez uzbrojenie, z własnymi kibicami i zakładami: retiarius z siecią i trójzębem, myrmillo w hełmie z rybą, trak z zakrzywionym sztyletem. Walki dobierano w pary według typów, szukając równowagi między bronią zaczepną a obronną.

Kanał, bramy i kto płacił za zabawę

Pośrodku areny znajduje się prostokątny kanał, najciekawsza część całego zespołu. Przez zapadnie i windy z przeciwwagą wyjeżdżały nim na górę zwierzęta i elementy dekoracji, które nagle pojawiały się przed publicznością. Była to maszyneria teatralna zaprzęgnięta do krwawego widowiska.

Zwróć też uwagę na wejścia: każda grupa społeczna miała własną bramę i własny sektor, z oddzielnymi przejściami, żeby nikt się nie mieszał ani przy wejściu, ani przy wyjściu. Rzymski amfiteatr to dosłownie mapa struktury społecznej miasta zbudowana z kamienia.

Igrzyska nie były darmowe z hojności. Płacił za nie z własnej kieszeni jakiś magistrat albo kandydat na magistrata, żeby zdobyć przychylność ludu, dokładnie tak, jak dziś finansuje się kampanię wyborczą. Sfinansowanie dobrych igrzysk było najszybszą drogą do urzędu publicznego.

I jedno zastrzeżenie co do gladiatorów: wcale nie zawsze ginęli. Kosztowali dużo pieniędzy, trenowali latami, a o dobrego wojownika dbano jak o cenny kapitał. Ale zły dzień na tej arenie mógł okazać się ostatnim.

Nie do przegapienia

Piętnaście tysięcy widzów

Ponad dwa razy więcej niż w teatrze, który stał dwadzieścia metrów dalej. Popyt nie dotyczył greckiej tragedii.

Kanał pośrodku areny

Zapadnie i windy z przeciwwagą wynosiły na górę zwierzęta i dekoracje, które pojawiały się nagle.

Osobna brama dla każdej warstwy społecznej

Oddzielne wejścia i sektory, z przejściami, które nie pozwalały się mieszać przy wejściu i przy wyjściu.

Płacił polityk

Igrzyska finansował z własnej kieszeni ambitny magistrat, żeby zdobyć przychylność ludu.

Jak to wpleść w zwiedzanie Méridy

Ma wspólny teren i bilet z teatrem i zwiedza się je jedno po drugim. Właśnie porównanie dwóch budowli, stojących obok siebie, czyni ten zespół wyjątkowym: na dwudziestu metrach widzisz dwa oblicza rzymskiej rozrywki.

Naprzeciwko jest Museo Nacional de Arte Romano, gdzie przechowuje się mozaiki, reliefy i przedmioty związane z igrzyskami, które pomagają wyobrazić sobie to, co tutaj jest samą konstrukcją.

Przeznacz na zwiedzanie około czterdziestu minut. A jeśli jedziesz latem, przyjdź z samego rana: na arenie nie ma cienia, a południowe słońce Estremadury nad kamieniem zamienia zwiedzanie w próbę wytrzymałości.

Najczęstsze pytania

Skąd znamy dokładny rok jego otwarcia?

Bo sami Rzymianie go zapisali. Na trybunach znaleziono inskrypcje z datą wyrytą w kamieniu i dlatego możemy z pewnością powiedzieć, że otworzył swoje podwoje w 8 roku p.n.e.

Odkryj Merida i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Merida

Narodowe Muzeum Sztuki Rzymskiej

Most rzymski na Gwadianie

Teatr rzymski w Méridzie

Świątynia Diany

Akwedukt Los Milagros