Przylega do teatru i otwarto go zaledwie siedem lat później, w 8 roku p.n.e., bo szanujące się rzymskie miasto potrzebowało obu rzeczy: z jednej strony kultury, z drugiej krwi. Mieścił piętnaście tysięcy osób, ponad dwa razy więcej niż teatr, co sporo mówi o tym, na które widowisko był większy popyt.
Cały dzień widowisk
Program dnia igrzysk był ujednolicony w całym Cesarstwie i składał się z trzech części. Rano venationes: polowania na dzikie zwierzęta sprowadzane z połowy basenu Morza Śródziemnego, egzotyczne zwierzęta, których większość widzów nigdy wcześniej nie widziała. Był to między innymi pokaz zasięgu Rzymu.
W południe, kiedy najbardziej dystyngowana część publiczności wychodziła na posiłek, wykonywano egzekucje skazańców. Była to najmniej prestiżowa część programu i często odbywała się przy na wpół pustych trybunach. Po południu nadchodziło danie główne: gladiatorzy.
Istniała też cała hierarchia wojowników, określana przez uzbrojenie, z własnymi kibicami i zakładami: retiarius z siecią i trójzębem, myrmillo w hełmie z rybą, trak z zakrzywionym sztyletem. Walki dobierano w pary według typów, szukając równowagi między bronią zaczepną a obronną.
Kanał, bramy i kto płacił za zabawę
Pośrodku areny znajduje się prostokątny kanał, najciekawsza część całego zespołu. Przez zapadnie i windy z przeciwwagą wyjeżdżały nim na górę zwierzęta i elementy dekoracji, które nagle pojawiały się przed publicznością. Była to maszyneria teatralna zaprzęgnięta do krwawego widowiska.
Zwróć też uwagę na wejścia: każda grupa społeczna miała własną bramę i własny sektor, z oddzielnymi przejściami, żeby nikt się nie mieszał ani przy wejściu, ani przy wyjściu. Rzymski amfiteatr to dosłownie mapa struktury społecznej miasta zbudowana z kamienia.
Igrzyska nie były darmowe z hojności. Płacił za nie z własnej kieszeni jakiś magistrat albo kandydat na magistrata, żeby zdobyć przychylność ludu, dokładnie tak, jak dziś finansuje się kampanię wyborczą. Sfinansowanie dobrych igrzysk było najszybszą drogą do urzędu publicznego.
I jedno zastrzeżenie co do gladiatorów: wcale nie zawsze ginęli. Kosztowali dużo pieniędzy, trenowali latami, a o dobrego wojownika dbano jak o cenny kapitał. Ale zły dzień na tej arenie mógł okazać się ostatnim.
Nie do przegapienia
Piętnaście tysięcy widzów
Ponad dwa razy więcej niż w teatrze, który stał dwadzieścia metrów dalej. Popyt nie dotyczył greckiej tragedii.
Kanał pośrodku areny
Zapadnie i windy z przeciwwagą wynosiły na górę zwierzęta i dekoracje, które pojawiały się nagle.
Osobna brama dla każdej warstwy społecznej
Oddzielne wejścia i sektory, z przejściami, które nie pozwalały się mieszać przy wejściu i przy wyjściu.
Płacił polityk
Igrzyska finansował z własnej kieszeni ambitny magistrat, żeby zdobyć przychylność ludu.
Jak to wpleść w zwiedzanie Méridy
Ma wspólny teren i bilet z teatrem i zwiedza się je jedno po drugim. Właśnie porównanie dwóch budowli, stojących obok siebie, czyni ten zespół wyjątkowym: na dwudziestu metrach widzisz dwa oblicza rzymskiej rozrywki.
Naprzeciwko jest Museo Nacional de Arte Romano, gdzie przechowuje się mozaiki, reliefy i przedmioty związane z igrzyskami, które pomagają wyobrazić sobie to, co tutaj jest samą konstrukcją.
Przeznacz na zwiedzanie około czterdziestu minut. A jeśli jedziesz latem, przyjdź z samego rana: na arenie nie ma cienia, a południowe słońce Estremadury nad kamieniem zamienia zwiedzanie w próbę wytrzymałości.
Najczęstsze pytania
Skąd znamy dokładny rok jego otwarcia?
Bo sami Rzymianie go zapisali. Na trybunach znaleziono inskrypcje z datą wyrytą w kamieniu i dlatego możemy z pewnością powiedzieć, że otworzył swoje podwoje w 8 roku p.n.e.
