To pochyły plac z podcieniami po dwóch stronach, a w głębi z kamiennym murem z wieżami, za którym nic nie widać. Ten mur jest granicą: po drugiej stronie zaczyna się monumentalne miasto, a plac pełni rolę przedsionka. To punkt, w którym Cáceres dzieli się na dwoje, i ta graniczna rola wyjaśnia, dlaczego plac wygląda tak inaczej niż to, co jest w środku.
Poza murami, i dlatego żywy
Plac wytyczono poza murami, przy zachodnim odcinku obwarowań, i to położenie nie jest przypadkowe: było to miejsce targów, jarmarków i uroczystości publicznych, czyli funkcji, które wymagały przestrzeni i nie mieściły się w ciasnym szlacheckim mieście pełnym pałaców.
Jego kształt podporządkowano terenowi, który opada ku zachodowi, więc nawierzchnia jest wyraźnie pochyła, a zabudowa po bokach schodzi tarasami. Ciągłe podcienia z łukami wspartymi na filarach pozwalały handlować pod dachem w klimacie, w którym latem temperatura z łatwością przekracza czterdzieści stopni.
To handlowe i ludowe pochodzenie wyjaśnia, dlaczego dziś to właśnie na tym placu toczy się życie miasta: ogródki kawiarni, przechodnie, targi uliczne, koncerty. Za murami nie ma nic podobnego, bo w środku nie mieszkali zwykli ludzie, lecz szlachta.
Mur, który dzieli dwa miasta
Wschodnią stronę placu zamyka almohadzki mur z wieżami i tu robi się ciekawie: Cáceres zachowało muzułmańskie obwarowania z XII wieku praktycznie w całości, z wieżami z ubijanej ziemi, co jest wyjątkiem na Półwyspie Iberyjskim, bo prawie wszystkie almohadzkie mury miejskie zniknęły.
Kiedy miasto zostało ostatecznie zdobyte w 1229 roku, szlachta, która osiadła w środku, nie zburzyła murów: wykorzystała je ponownie i oparła o nie swoje domy obronne. Dlatego zespół przetrwał w całości i dlatego z tego placu widać ciągłą linię wież.
Nad tym odcinkiem wyróżnia się wieża Bujaco, najwyższa, ta, która góruje nad placem, a obok otwiera się brama Arco de la Estrella, główne przejście do środka. Przejść przez nią to znaleźć się w innym mieście po dwudziestu metrach.
Nie do przegapienia
Leży poza murami
Wytyczono go poza murami, bo targ i jarmarki nie mieściły się w ciasnym szlacheckim mieście pełnym pałaców.
Plac jest pochyły
Teren opada ku zachodowi, więc plac nie jest płaski, a zabudowa po bokach schodzi tarasami.
Mur w głębi jest almohadzki
Cáceres zachowało muzułmańskie obwarowania z XII wieku niemal w całości, co jest wyjątkiem na Półwyspie Iberyjskim.
Dwa miasta dwadzieścia metrów od siebie
Na zewnątrz żywy plac z ogródkami i mieszkańcami; w środku szlachecki zespół prawie bez mieszkańców. Cały sens tkwi w kontraście.
Jak wpleść to w zwiedzanie Cáceres
To punkt wyjścia każdej trasy i miejsce, gdzie się parkuje, je i pije, bo w monumentalnym mieście oferta jest dużo skromniejsza. Tu mieści się też informacja turystyczna.
Stąd wchodzisz do zespołu za murami przez bramę Arco de la Estrella, a efekt jest zamierzony: opuszczasz gwar i światło placu, przechodzisz półmrocznym sklepionym przejściem i nagle wychodzisz prosto w średniowieczny zespół.
Najlepsza pora to zmierzch i noc. Monumentalne miasto jest wtedy podświetlone, a z placu widać sylwetkę wież odcinających się od nieba; ponieważ w środku mieszka bardzo mało ludzi, o tej porze jest tam praktycznie pusto, podczas gdy plac jest pełen. Ten kontrast to całe Cáceres.
Najczęstsze pytania
Czy wiesz, że ten plac zamienia się w światową scenę?
Od 1992 roku na Plaza Mayor odbywa się WOMAD, festiwal muzyki świata, który rozkręcił Peter Gabriel. Przez kilka dni w maju tysiące ludzi wypełniają plac i uliczki starego miasta, by słuchać muzyki z pięciu kontynentów, za darmo i pod gołym niebem. To jedno z wydarzeń, które najbardziej ożywiają tę kamienną esplanadę.
