Μερκάδο Θεντράλ
Το καλύτερο μέρος για να δεις την πρώτη ύλη: ψάρια από την ιχθυαγορά, παστά, νιόρες, αγκινάρες της περιοχής και τουρρόν. Είναι αγορά του πρωινού, με σχεδόν τριακόσιους πάγκους, και έχει ακόμα ντόπια πελατεία.

Μια επαρχία με περισσότερα από είκοσι διαφορετικά ρύζια, μια παράδοση στα παστά ψάρια κληρονομημένη από τους Φοίνικες και το πιο διάσημο τουρρόν της Ισπανίας μισή ώρα μακριά. Τι να παραγγείλεις χωρίς να κάνεις λάθος.
🎧 Στη διαδρομή Η Rambla, η Κεντρική Αγορά και οι LucerosΤο Αλικάντε είναι τόπος του ρυζιού, κι αυτό δεν σημαίνει παέγια. Η επαρχία έχει ένα τεράστιο ρεπερτόριο από ρύζια, το καθένα με την τεχνική του, το σκεύος του και την περίστασή του, και πολλά από αυτά δεν τα βρίσκεις έξω από εδώ. Σε αυτά προστίθενται τα παστά, που είναι ο άλλος πυλώνας, και τα περιβόλια και τα βουνά της ενδοχώρας.
Δεν είναι όλα παέγια.
Το αρρός α μπάντα είναι το εμβληματικό και το πιο παρεξηγημένο. Μαγειρεύεις τα ψάρια βράχου για να φτιάξεις ζωμό, αυτός ο ζωμός βράζει το ρύζι με σοφρίτο, νιόρα και σαφράν, και το ψάρι σερβίρεται χωριστά —α μπάντα—. Το ρύζι έρχεται χωρίς κομμάτια και με όλη τη γεύση της θάλασσας. Τρώγεται με αλιόλι.
Το αρρός κον κόστρα είναι από την περιοχή του Μπάχο Βιναλοπό και δεν μοιάζει με κανένα άλλο: ρύζι με κρέας και αλλαντικά, πάνω στο οποίο, στο τέλος, πήζει στον φούρνο μια στρώση από χτυπημένα αυγά. Αυτή η χρυσαφένια κρούστα είναι όλο το νόημα, και χρειάζεται πήλινο σκεύος.
Το καλδέρο είναι από τη νότια ακτή, προς τη Σάντα Πόλα και τη Μαρ Μενόρ: ζουμερό ρύζι με ψάρια βράχου μαγειρεμένο σε σιδερένιο καζάνι, με νιόρα και σκόρδο, που σερβίρεται σε δύο γύρους. Και υπάρχουν πολλά ακόμα: μαύρο ρύζι, με κουνέλι και σαλιγκάρια, με αστακό, κρεμώδες, στον φούρνο.
Το σημείο που δεν συζητιέται είναι το στεγνό ρύζι: σπυρί σπυρί, σοκαρράτ στον πάτο της παέγιας και καθόλου ζωμός που περισσεύει. Και παραγγέλνεται για όλο το τραπέζι και από νωρίτερα, γιατί γίνεται τη στιγμή και θέλει από είκοσι ως τριάντα λεπτά.
Το καλύτερο μέρος για να δεις την πρώτη ύλη: ψάρια από την ιχθυαγορά, παστά, νιόρες, αγκινάρες της περιοχής και τουρρόν. Είναι αγορά του πρωινού, με σχεδόν τριακόσιους πάγκους, και έχει ακόμα ντόπια πελατεία.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Alicante χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Η Rambla, η Κεντρική Αγορά και οι Luceros με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το πάστωμα είναι πανάρχαια παράδοση σε αυτή την ακτή, κληρονομημένη από Φοίνικες και Ρωμαίους, που έκανε το ψάρι προϊόν που διατηρείται και μεταφέρεται. Εδώ είναι ακόμα ζωντανό και είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ορεκτικά.
Τα βασικά: μοχάμα, που είναι φιλέτο τόνου παστό και αποξηραμένο στον αέρα, κομμένο σε λεπτές φέτες και σερβιρισμένο με αμύγδαλο και λίγο λάδι· αυγοτάραχο τόνου ή μόλβας, πιο έντονο· ξερός μπακαλιάρος· και καπεγιάν, το μικρό ξερό ψαράκι που ψήνεται για μια στιγμή και τρώγεται με το χέρι.
Από τα περιβόλια, οι αγκινάρες της Βέγα Μπάχα, εξαιρετικές στην εποχή τους, και οι νιόρες, εκείνη η μικρή στρογγυλή πιπεριά που αποξηραίνεται και δίνει χρώμα και βάθος σε μισή κουζίνα του Αλικάντε. Από την ενδοχώρα, τα βουνά και η κουζίνα της κατσαρόλας, με το γκαθπάτσο του Αλικάντε, που είναι ένα μαγειρευτό κυνηγιού πάνω σε πίτα.
Και από τη θάλασσα, εκτός από το ρύζι: κόκκινη γαρίδα της Ντένια, μπαρμπούνια, σουπιά, ξερό χταπόδι και η λευκή γαρίδα της Σάντα Πόλα. Η ιχθυαγορά είναι λίγα χιλιόμετρα μακριά, και αυτό φαίνεται στους καταλόγους.
Η παλιά πόλη, γύρω από τον συγκαθεδρικό ναό και κάτω από τη Σάντα Κρους, συγκεντρώνει τα τάπας του κέντρου: παστά, αλλαντικά και ρύζια στον κατάλογο. Είναι η περιοχή για να φας το μεσημέρι αφού κατέβεις από το κάστρο.
Ένα στεγνό ρύζι μαγειρεμένο με τον ζωμό από ψάρια βράχου, με σοφρίτο, νιόρα και σαφράν. Το ψάρι σερβίρεται χωριστά, «α μπάντα», και το ρύζι έρχεται χωρίς κομμάτια αλλά με όλη τη γεύση της θάλασσας. Τρώγεται με αλιόλι. Είναι η πιο συχνή παρεξήγηση στους καταλόγους: δεν έχει ψάρι μέσα, έχει τη γεύση του.
Ένα ρύζι από την περιοχή του Μπάχο Βιναλοπό με κρέας και αλλαντικά, πάνω στο οποίο, στο τέλος του μαγειρέματος, πήζει μια στρώση από χτυπημένα αυγά καθώς μπαίνει στον φούρνο. Αυτή η χρυσαφένια κρούστα είναι όλο το νόημα του πιάτου, και χρειάζεται πήλινο σκεύος για να βγει.
Τη μοχάμα, φιλέτο τόνου παστό και αποξηραμένο στον αέρα, κομμένο λεπτά και σερβιρισμένο με αμύγδαλο και λάδι· το αυγοτάραχο τόνου ή μόλβας, πιο έντονο· τον ξερό μπακαλιάρο· και το καπεγιάν, το μικρό ξερό ψαράκι που ψήνεται για μια στιγμή και τρώγεται με το χέρι. Είναι παράδοση κληρονομημένη από Φοίνικες και Ρωμαίους που εδώ είναι ακόμα ζωντανή.
Μια μικρή, στρογγυλή πιπεριά με λεπτή φλούδα που αποξηραίνεται στον ήλιο και χρησιμοποιείται ως βάση για σοφρίτο, ζωμούς και σάλτσες σε όλη την κουζίνα του Αλικάντε και της Μούρθια. Δίνει χρώμα και ένα πολύ χαρακτηριστικό γλυκό βάθος, και είναι ένα από τα υλικά που ξεχωρίζουν αυτά τα ρύζια από τα βαλενθιανά.
Στη Χιχόνα, μισή ώρα από το Αλικάντε, και έχει ονομασία προέλευσης. Φτιάχνεται με αμύγδαλο μαρκόνα αλεσμένο με μέλι: η μαλακή εκδοχή είναι το καθαυτό τουρρόν της Χιχόνα, και η σκληρή, με ολόκληρο το αμύγδαλο, είναι το λεγόμενο του Αλικάντε. Η διαφορά ανάμεσα σε ένα του εργαστηρίου και ένα βιομηχανικό είναι σημαντική.
Η παλιά πόλη, γύρω από τον συγκαθεδρικό ναό και κάτω από τη γειτονιά της Σάντα Κρους, για τα τάπας του μεσημεριού. Η γειτονιά του Σαν Ρόκε και η περιοχή του λιμανιού για τα ρύζια. Και η Κεντρική Αγορά το πρωί για να δεις και να αγοράσεις πρώτη ύλη. Λάβε υπόψη ότι τα ρύζια είναι φαγητό του μεσημεριού και πολλά εστιατόρια ρυζιού δεν σερβίρουν βραδινό.
Το τουρρόν της Χιχόνα φτιάχνεται μισή ώρα από το Αλικάντε και έχει ονομασία προέλευσης: αμύγδαλο μαρκόνα αλεσμένο με μέλι, στη μαλακή εκδοχή —το καθαυτό τουρρόν της Χιχόνα— και στη σκληρή, το λεγόμενο του Αλικάντε, με ολόκληρο το αμύγδαλο. Η διαφορά ανάμεσα σε ένα του εργαστηρίου και ένα βιομηχανικό είναι σημαντική.
Στο κρασί, η ονομασία προέλευσης Αλικάντε δουλεύει κυρίως με μοναστρέλ, που δίνει δυνατά κόκκινα με πολύ φρούτο, και με μοσχάτο στην περιοχή της Μαρίνα Άλτα. Και υπάρχει το Φοντιγιόν, το γλυκό παλαιωμένο κόκκινο που εξαγόταν σε μισή Ευρώπη, κόντεψε να χαθεί με τη φυλλοξήρα και έχει αναβιώσει. Αν το βρεις, δοκίμασέ το.
Για τις περιοχές: η παλιά πόλη, γύρω από τον συγκαθεδρικό ναό και κάτω από τη Σάντα Κρους, για τα τάπας του μεσημεριού· η γειτονιά του Σαν Ρόκε και η περιοχή του λιμανιού για τα ρύζια· και η Κεντρική Αγορά το πρωί για την πρώτη ύλη.
Και μια σύσταση ημερολογίου: τα ρύζια είναι φαγητό του μεσημεριού και του Σαββατοκύριακου. Πολλά από τα καλά εστιατόρια ρυζιού δεν σερβίρουν βραδινό, ή το σερβίρουν μόνο τα Σάββατα, οπότε το ρύζι το προγραμματίζεις για το μεσημεριανό.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Alicante χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα