Neredeyse sekiz yüz metre ve altmış kadar kemer: Roma'nın bütün İmparatorluk'ta inşa ettiği en uzun köprülerden biriydi ve hâlâ ayaktadır. Köprü buydu, Emerita Augusta'nın resmi girişi; Vía de la Plata buradan gelirdi ve şehre girmek isteyen istisnasız herkes buradan girerdi.
Bir başkentin giriş kapısı
Augustus döneminde, MÖ I. yüzyılın sonunda, şehir kurulurken aynı anda yükseltildi ve sıradan bir köprü değildi: Emerita Augusta, Hispania'nın bölündüğü üç eyaletten biri olan Lusitania eyaletinin başkentiydi, dolayısıyla ana girişinin de buna yaraşır olması gerekiyordu.
Yarımadanın güneyini kuzeybatıya bağlayan büyük Roma yolu Vía de la Plata buradan geçerdi, onunla birlikte de mallar, lejyonlar ve yolcular. Bu uzunlukta bir köprü tek başına bir mühendislik eseri değildir: bir yolun işlemesini mümkün kılan altyapıdır.
Yapımcılar, köprüyü iki bölüme ayırmak ve ayaklarını oturtmak için yatağın ortasındaki bir adadan yararlandılar; böylece geniş bir ırmağın en büyük sorununu çözdüler: suyun ortasında temel atmak. Ada onları işin en zor kısmından kurtardı.
Selyaranlar ve seller
Her ayağı akıntının geldiği tarafta yaran üçgen çıkıntılara bak: bunlar selyaranlardır ve görevleri akıntıyı yarmak, taşkınların itişini karşıdan almak yerine dağıtmaktır. Köprünün hâlâ ayakta durmasının sırrının büyük bölümü onlardadır.
Yine de Guadiana bazı savaşları kazandı. XVII. yüzyılda büyük bir sel birkaç kemeri alıp götürdü ve bunların yeniden yapılması gerekti; bu yüzden dikkatle bakınca bütün taşların aynı olmadığı fark edilir: farklı örgülü bölümler yeniden yapımı ele verir.
Bu ayrıntı göründüğünden daha ilginçtir, çünkü herhangi bir eski köprüyü okumayı öğretir. İki bin yıllık bir anıt tek parça bir eser değil, art arda yapılmış onarımların bir palimpsestidir ve dönemler arasındaki derzler atlattığı felaketlerin hikâyesini anlatır.
1991'de yanında taşıt trafiğini üstlenen yeni bir köprü açıldı. O zamandan beri Roma köprüsü, yirmi yüzyıl boyunca arabalara, binek hayvanlarına, faytonlara, kamyonlara ve otomobillere dayandıktan sonra yalnızca yayalara ayrıldı.
Kaçırılmayacaklar
Neredeyse sekiz yüz metre
Altmış kadar kemer. Roma'nın bütün İmparatorluk'ta inşa ettiği en uzun köprülerden.
Bir adaya dayanır
Köprüyü iki bölüme ayırmak ve suyun ortasında temel atmaktan kaçınmak için yataktaki bir adadan yararlandılar.
Selyaranlar
Akıntının geldiği tarafta, akıntıyı yaran ve taşkınların itişini dağıtan üçgen çıkıntılar.
Taşlar aynı değil
XVII. yüzyıldaki bir sel birkaç kemeri alıp götürdü. Farklı örgü yeniden yapımı ele verir.
Mérida ziyaretine nasıl uyar
Tarihi merkezin güneybatı ucundadır ve mantıklı olan onu baştan sona geçmektir: sekiz yüz metredir ve on dakika sürer, altında ırmak, karşında şehir. Karşı kıyıdan köprü ve Alcazaba topluluğunun en iyi manzarası görülür.
Şehir kıyısına varır varmaz, tam da köprü başını denetlemek için inşa edilmiş IX. yüzyıldan kalma Arap kalesi Alcazaba durur: geçidi elinde tutan şehri elinde tutardı. Bu, her dönemde tekrarlanan bir mantıktır ve burada bütün açıklığıyla görülür.
Oradan yukarı çıkarak Diana Tapınağı'na ve anıtsal merkeze varılır. Köprü günün iyi bir başlangıcı ya da iyi bir sonudur; gün batımında, suyun üzerindeki ışıkla, şehrin en iyi fotoğraflandığı yer burasıdır.
Sık sorulan sorular
Peki yanında açılan o yeni köprü ne?
Mimar Santiago Calatrava'nın eseri olan ve 1991'de açılan Lusitania Köprüsü. Trafiği üstlenen büyük, beyaz ve modern bir kemer; böylece Roma köprüsü dinlenebildi ve yalnızca yaya gidenlere kaldı.
