Deniz ışığına karşı sütunları ve kubbesiyle beliren, altın rengi taştan heybetli bir kütle. Adanın kültür tapınağıdır; 1890'da La Traviata ile açıldı ve içinde bir sır saklar: fresklerin, vitrayların ve tuvallerin imzası ressam Néstor Martín-Fernández de la Torre'ye aittir.
Bu adı almadan önce üç ad
Mimar Francisco Jareño y Alarcón tasarladı; inşaat 1867'den itibaren uzayıp gitti ve tiyatro ancak 1890'da, üstelik Verdi'nin La Traviata'sıyla açıldı.
İlginçtir, bu adla doğmadı: önce “Teatro Nuevo”, sonra “Teatro Tirso de Molina” oldu ve ancak 1902'de, o sırada hayatta olan ve Electra adlı dramının yarattığı siyasi skandalın ardından şöhretinin zirvesinde bulunan Benito Pérez Galdós onuruna yeniden adlandırıldı.
Bir tiyatroya hâlâ hayatta olan, üstelik Gran Canarialı bir yazarın adını vermek, tam anlamıyla bir yerel gurur bildirisiydi. Galdós buraya birkaç dakika mesafede, bugün müze olan Calle Cano'daki evde doğmuştu.
1918 yangını ve Néstor'un freskleri
28 Haziran 1918'de yıkıcı bir yangın bütün ahşap iç mekânı yok etti. Öyle bütün görünen cephe yanıltır: içerisi sonradan yapılmış bir yeniden inşadır.
Yeniden inşa, işi 1925 ile 1928 arasında tamamlayan mimar Miguel Martín-Fernández de la Torre'nin eline geçti. Ve mücevher işte burada: iç dekorasyonun imzası kardeşi, ressam Néstor Martín-Fernández de la Torre'ye aittir.
Tavan freskleri, modernist vitraylar ve Saint-Saëns salonunun tuvalleri onundur; bir renk ve Kanarya fantezisi şöleni. Néstor muhtemelen XX. yüzyılın en önemli Kanaryalı sanatçısıdır ve eseri Pueblo Canario'da ve adını taşıyan müzede de görülür.
Salonun adı Saint-Saëns'tır, salt bu topraklara duyulan sevgiden: büyük Fransız besteci Camille Saint-Saëns Gran Canaria'ya âşık oldu ve iki yüzyılın arasında burada birkaç kış geçirdi; bazen kimliğini gizleyerek, tanınmamak için “Sannois” adının arkasına saklanarak.
Tiyatro 28 Mayıs 1928'de Aida ile yeniden açıldı ve hâlâ atmaya devam ediyor: her yıl şehrin opera festivaline ev sahipliği yapar ve 2007'de, büyük bir restorasyonun ardından, Wagner'in tetralojisinin tamamını tek bir haftada sahneleyen İspanya'nın ilk tiyatrosu oldu.
Kaçırılmayacaklar
1890'da La Traviata ile açıldı
Francisco Jareño'nun projesi; inşaatı 1867'den itibaren uzayıp gitti.
Bu adı 1902'de aldı
Galdós hayattayken ve şöhretinin zirvesindeyken. Önce Teatro Nuevo ve Teatro Tirso de Molina'ydı.
1918'de baştan sona yandı
Bir yangın bütün ahşap iç mekânı yok etti. Yeniden inşa 1928'de bitti.
İçini Néstor boyadı
Freskler, modernist vitraylar ve Saint-Saëns salonunun tuvalleri. Sokaktan görülmezler.
Las Palmas ziyaretine nasıl uyar
Triana'nın başlangıcında, Guiniguada dere yatağının yanındadır; yatağı geçerek Vegueta'ya beş dakika. İki tarihi mahalle arasındaki menteşedir.
İç mekânın rehberli ziyareti yaklaşık kırk beş dakika sürer ve kesinlikle değer, çünkü Néstor'un dekorasyonu sokaktan görülmez. Saatleri ve programı kontrol et.
Calle Mayor de Triana buradan başlar; birkaç dakika ötede Galdós'un ev-müzesi ve San Francisco Kilisesi vardır.
Sık sorulan sorular
Freskleri yapan ressam Néstor kimdi?
Néstor Martín-Fernández de la Torre, bence XX. yüzyılın en önemli Kanaryalı sanatçısıydı. Sembolist, gezgin, kendine ait bir renk evreni olan bu sanatçı, adaların modern bir imgesini icat etmekte diretti: bugün Doramas parkında gezdiğin geleneksel mimari bütünü Pueblo Canario fikri onundur. 1938'de genç yaşta öldü ve burada, kendi şehrinin tavanında, en parlak eserlerinden birini bıraktı. İçeri girdiğinde, kendi evini süslediğini düşün.
Bir salonun adı neden Saint-Saëns?
Bu topraklara duyulan saf sevgiden. Büyük Fransız besteci Camille Saint-Saëns Gran Canaria'ya âşık oldu ve iki yüzyılın arasında burada birkaç kış geçirdi; bazen tanınmamak için “Sannois” adının arkasına saklanarak, kimliğini gizleyerek. İklimi, sükûneti ve ona müzik gibi gelen o ışığı arıyordu. Şehir de bu salona onun adını vererek karşılığını verdi. Mutlu olmak için benim adamı seçen ünlü bir Fransız.
