Ένα μεγάλο λευκό κύμα έτοιμο να σπάσει πάνω στη θάλασσα: το Ωδείο της Τενερίφης δεν μοιάζει με τίποτα και άλλαξε για πάντα τον τρόπο που ο κόσμος βλέπει αυτή την πόλη. Το υπέγραψε ο Σαντιάγο Καλατράβα, ξεκίνησε το 1997 και εγκαινιάστηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2003.
Το κύμα που στέκεται μόνο του
Το κομμάτι που ορίζει το κτίριο είναι εκείνη η μεγάλη κορυφογραμμή από λευκό σκυρόδεμα που υψώνεται πάνω από την αίθουσα και καμπυλώνει προς τη θάλασσα. Στατικά είναι άθλος: πατάει σε δύο μόνο σημεία και το υπόλοιπο αιωρείται, σε ύψος πάνω από εξήντα μέτρα.
Είναι ντυμένη με τρενκαδίς, εκείνο το ψηφιδωτό από σπασμένα και ξανασυναρμολογημένα κεραμικά κομμάτια που έκανε δημοφιλές ο Γκαουντί στη Βαρκελώνη και που ο Καλατράβα ανασύρει εδώ. Από κοντά, η λευκή επιφάνεια παύει να είναι λεία και γίνεται ένα χαλί από θραύσματα.
Κόστισε πάρα πολύ περισσότερο από το προβλεπόμενο: κατέληξε να ξεπεράσει το διπλάσιο του προϋπολογισμού, ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται σχεδόν σε όλα τα μεγάλα έργα αυτού του αρχιτέκτονα. Είναι μέρος της δημόσιας συζήτησης για το κτίριο και καλό είναι να το ξέρεις.
Από τη μέρα που άνοιξε, τη Σάντα Κρους άρχισαν να τη λένε το Σίδνεϊ του Ατλαντικού. Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη: ένα λευκό περίγραμμα που διαγράφεται στο μπλε, δίπλα στο νερό, και που έγινε ακαριαία σύμβολο μιας ολόκληρης πόλης.
Τι γίνεται μέσα
Εδώ έχει το σπίτι της η Συμφωνική Ορχήστρα της Τενερίφης. Η Συμφωνική Αίθουσα ακούγεται τόσο καλά που μουσικοί από όλο τον κόσμο κάνουν ουρά για να παίξουν σε αυτήν, και έχει επιπλέον ένα μεγάλο εκκλησιαστικό όργανο· δίπλα της βρίσκεται η πιο μαζεμένη Αίθουσα Μουσικής Δωματίου.
Το πλήρες όνομα είναι Ωδείο της Τενερίφης Αδάν Μαρτίν, στη μνήμη του Καναρέζου προέδρου που προώθησε το έργο και που δεν πρόλαβε να το δει εντελώς εδραιωμένο. Σχεδόν κανείς δεν χρησιμοποιεί το επώνυμο, αλλά είναι εκεί.
Το κτίριο έχει επιπλέον δικό του μόνιμο θίασο όπερας, την Όπερα της Τενερίφης, με πλήρεις σεζόν κάθε χρόνο. Πολύ λίγες ισπανικές πόλεις έξω από τη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη μπορούν να πουν το ίδιο, και αυτό εξηγεί γιατί το λένε επίσης Όπερα της Τενερίφης.
Οι ταράτσες που ανοίγονται στον Ατλαντικό είναι το κομμάτι που απολαμβάνεις περισσότερο χωρίς εισιτήριο: γυρίζεις γύρω από το κτίριο με τα πόδια, ανεβαίνεις και κοιτάζεις. Και αξίζει να το γυρίσεις αργά, γιατί το περίγραμμα αλλάζει εντελώς ανάλογα με το από πού το κοιτάζεις.
Μη χάσεις
Το υπέγραψε ο Καλατράβα
Ξεκίνησε το 1997 και εγκαινιάστηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2003. Κατέληξε να κοστίσει πάνω από το διπλάσιο.
Ένα κύμα από τρενκαδίς
Η μεγάλη λευκή κορυφογραμμή πατάει σε δύο σημεία και αιωρείται. Ντυμένη με κεραμικό ψηφιδωτό.
Το Σίδνεϊ του Ατλαντικού
Το παρατσούκλι βγήκε τη μέρα των εγκαινίων και έμεινε. Είναι σύμβολο του σινεμά και της καρτ ποστάλ.
Με δική του όπερα
Η Όπερα της Τενερίφης ανεβάζει πλήρεις σεζόν: σχεδόν καμία ισπανική πόλη έξω από τη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη δεν το κάνει.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Σάντα Κρους ντε Τενερίφε
Βρίσκεται στο παραλιακό μέτωπο, δίπλα στο λιμάνι, περίπου είκοσι λεπτά με τα πόδια από την Πλάθα δε Εσπάνια από τον περίπατο ή λίγα λεπτά με τραμ και γουάγουα.
Είναι η φυσική αρχή της διαδρομής κατά μήκος της ακτής: από εδώ και πέρα έρχονται το Κάστρο του Σαν Χουάν Μπαουτίστα, το Θαλάσσιο Πάρκο Θέσαρ Μανρίκε και, στο τέλος, το Παλμέτουμ.
Για να το δεις απ' έξω θέλεις είκοσι λεπτά· η ξενάγηση στο εσωτερικό διαρκεί περίπου μία ώρα. Αν συμπέσει με παράσταση, η καλύτερη επιλογή είναι απλώς να αγοράσεις εισιτήριο: η αίθουσα είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει το κτίριο.
Συχνές ερωτήσεις
Και γιατί μερικές φορές το λένε Όπερα της Τενερίφης;
Επειδή, εκτός από τη Συμφωνική, το Αουδιτόριο έχει τον δικό του μόνιμο θίασο όπερας, την Όπερα της Τενερίφης, που προγραμματίζει ολόκληρες σεζόν κάθε χρόνο. Πολύ λίγες ισπανικές πόλεις εκτός Μαδρίτης και Βαρκελώνης μπορούν να καυχηθούν για δική τους σεζόν όπερας.
