Δύο τεράστιοι στρογγυλοί πύργοι ενωμένοι από πάνω με μια πέτρινη γέφυρα πάνω από το τόξο της εισόδου. Είναι η πιο επιβλητική πύλη όλου του τείχους και το αρχοντικό πρόσωπο της πόλης, και είναι σχεδιασμένη για να εντυπωσιάζει όποιον έφτανε. Δεν είναι όμως μόνο σκηνογραφία: ανάμεσα στους δύο πύργους, πάνω από το κεφάλι όποιου έμπαινε, υπάρχουν ζεματίστρες και ανοίγματα από τα οποία έριχναν ό,τι χρειαζόταν.
Μια αμυντική μηχανή που ήταν και πρόσοψη
Η λύση είναι η συνηθισμένη στις μεγάλες μεσαιωνικές πύλες και εδώ φτάνει στα άκρα: δύο πύργοι που πλαισιώνουν το άνοιγμα, πολύ κοντά ο ένας στον άλλο, ενωμένοι με ένα ανώτερο σώμα που τους κάνει ένα ενιαίο κομμάτι. Όποιος έμπαινε έμενε εγκλωβισμένος ανάμεσά τους, χτυπημένος από τις δύο πλευρές και από πάνω.
Αυτό το τμήμα του περιβόλου είναι επιπλέον το ψηλότερο, το πιο χοντρό και αυτό με τους πιο πυκνούς πύργους σε όλο το τείχος. Δεν είναι τυχαίο: εδώ το έδαφος είναι πιο προσβάσιμο από ό,τι στην υπόλοιπη περίμετρο, οπότε η άμυνα έπρεπε να αντισταθμίσει την έλλειψη φυσικού πλεονεκτήματος.
Και ταυτόχρονα ήταν η πρόσοψη της πόλης. Από εδώ έμπαιναν οι πομπές, οι βασιλιάδες και οι σημαντικοί έμποροι, και όποιος έφτανε καταλάβαινε με μια ματιά με ποιον είχε να κάνει. Οι δύο λειτουργίες —να αποθαρρύνει και να εκπροσωπεί— λύθηκαν στο ίδιο αντικείμενο.
Το αλκάθαρ που δεν υπάρχει πια
Η λέξη έρχεται από το αραβικό αλ-κασρ, το φρούριο, και εδώ υπήρχε πράγματι ένας στρατιωτικός περίβολος μέσα στον περίβολο: μια ακρόπολη στην πιο εκτεθειμένη πλευρά, με δική της φρουρά. Αυτό εξηγεί γιατί αυτό το τμήμα είναι υπερδιαστασιολογημένο σε σχέση με τα υπόλοιπα.
Από εκείνο το αλκάθαρ δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα. Έχασε τη λειτουργία του με τους αιώνες, ερειπώθηκε και τελικά γκρεμίστηκε, και στο οικόπεδό του χτίστηκε κάτι άλλο. Σήμερα το τοπωνύμιο επιζεί από την πέτρα: συνεχίζουν να λένε Πύλη του Αλκάθαρ την πύλη ενός αλκάθαρ που δεν υπάρχει πια.
Μπροστά ανοίγεται το Μερκάδο Γράντε, η πλατεία όπου για αιώνες γίνονταν η αγορά, οι κονταρομαχίες, τα τουρνουά και οι δημόσιες τελετές. Η πύλη κοίταζε επομένως προς τον πόλεμο από τη μία πλευρά και προς τη γιορτή από την άλλη, και αυτή η διπλή φύση είναι εκείνη σχεδόν κάθε μεσαιωνικής αστικής πύλης.
Μη χάσεις
Δύο πύργοι και μια γέφυρα
Ενωμένοι από πάνω, εγκλωβίζουν όποιον μπαίνει και τον αφήνουν εκτεθειμένο από τις πλευρές και από ψηλά μέσω των ζεματιστρών.
Το πιο ισχυρό τμήμα του περιβόλου
Ψηλότερο, πιο χοντρό και με τους πιο πυκνούς πύργους, γιατί εδώ το έδαφος δεν έδινε φυσικό πλεονέκτημα.
Το αλκάθαρ δεν υπάρχει πια
Υπήρχε μια ακρόπολη μέσα στον περίβολο, ερειπώθηκε και γκρεμίστηκε. Το όνομα της πύλης επιζεί από την πέτρα.
Πόλεμος απέξω, γιορτή από μέσα
Μπροστά, το Μερκάδο Γράντε, σκηνικό για αγορές, κονταρομαχίες και τουρνουά επί αιώνες.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στην Άβιλα
Είναι η κύρια είσοδος στον περίβολο αν έρχεσαι από τον σταθμό και από τους χώρους στάθμευσης, οπότε από εδώ μπαίνουν σχεδόν όλοι στην Άβιλα. Από εδώ, σε πέντε λεπτά, φτάνεις στην πλατεία του Μερκάδο Τσίκο και στον καθεδρικό.
Είναι επίσης ένα από τα σημεία πρόσβασης στο αδάρβε, τον περίδρομο στην κορυφή του τείχους, που είναι η επίσκεψη που πρέπει να κάνεις. Και από την πλατεία μπροστά ξεκινά ο δρόμος προς το ποτάμι και προς τους Λος Κουάτρο Πόστες, δεκαπέντε λεπτά μακριά.
Να δεις την πύλη απέξω, από το Μερκάδο Γράντε, είναι η καλύτερη οπτική: από εκεί εκτιμάς τη σχέση ανάμεσα στους δύο πύργους και στην πάνω γέφυρα, που από το τόξο δεν τη βλέπεις. Είναι δωρεάν και οποιαδήποτε ώρα.
Συχνές ερωτήσεις
Και πού είναι το αλκάθαρ που δίνει το όνομα στην πύλη;
Αυτή είναι η ερώτηση που σχεδόν κανείς δεν κάνει, και έχει το ενδιαφέρον της: από το ίδιο το αλκάθαρ δεν μένει πια σχεδόν τίποτα. Έχανε τη λειτουργία του με τους αιώνες, ερειπώθηκε και τελικά γκρεμίστηκε, και πάνω στο οικόπεδό του χτίστηκε αργότερα κάτι άλλο. Έτσι, σήμερα το όνομα επιζεί της πέτρας: συνεχίζουμε να λέμε «του Αλκάθαρ» μια πύλη που φυλάει τη μνήμη ενός κάστρου που δεν υπάρχει πια.
