Jest wbity w sam czubek skały, tam, gdzie łączą się dwie rzeki, a teren z trzech stron opada pionowo. Dlatego oglądany z doliny wygląda jak dziób ogromnego kamiennego statku, który zaraz wypłynie. Ze strzelistymi wieżami i ostrymi łupkowymi dachami to jeden z najczęściej fotografowanych zamków świata, a spora część tego, co widzisz, to rekonstrukcja z XIX wieku.
Od twierdzy do pałacu królów
Fortyfikacja stała tu już w czasach rzymskich i muzułmańskich, bo położenie mówi samo za siebie: skalny cypel u zbiegu rzek Eresma i Clamores, nie do zdobycia z trzech stron. To królowie Kastylii zamienili go w rezydencję, a nie tylko w umocnienie.
Jan II wzniósł smukłą wieżę, która nosi jego imię, z wysuniętymi wieżyczkami strażniczymi na narożnikach, a kolejni monarchowie dobudowywali sale. Stąd wyruszyła Izabela Katolicka w dniu, w którym poszła ogłosić się królową Kastylii na głównym placu, w 1474 roku – to jeden z momentów założycielskich hiszpańskiej monarchii.
Potem stracił na znaczeniu: przez dwa stulecia był więzieniem stanu, a w 1764 roku stał się siedzibą Królewskiego Kolegium Artylerii. To właśnie wojskowe przeznaczenie, bardziej niż rezydencjonalne, wypełniło większą część jego nowożytnej historii.
Pożar, który zmienił wszystko
W 1862 roku niszczycielski pożar strawił go od środka i zniszczył dachy oraz znaczną część wnętrz. To, co odbudowano później, nie było archeologiczną restauracją, lecz romantyczną rekonstrukcją z XIX wieku, z tymi ostrymi łupkowymi hełmami wież, które są dziś jego wizerunkiem znanym na całym świecie.
Innymi słowy: sylwetka, która obiegła świat i którą zwykle przytacza się jako inspirację bajkowych zamków, jest w dużej mierze dziewiętnastowiecznym wymysłem nałożonym na średniowieczną konstrukcję. Ta wiedza nie odbiera mu wartości, ale zmienia to, na co patrzysz.
W środku przejdziesz przez Salę Tronową, Salę Królów z fryzem kastylijskich monarchów, Salę Broni i Muzeum Królewskiego Kolegium Artylerii. Wejdziesz też na szczyt wieży Jana II, za którą płaci się osobno i z której widać całą dolinę, akwedukt w oddali i góry.
Nie do przegapienia
Dziób statku
Wbity w cypel, gdzie łączą się rzeki Eresma i Clamores, z pionowym urwiskiem z trzech stron.
To, co widzisz, jest z XIX wieku
Pożar z 1862 roku strawił go od środka. Ostre hełmy wież to późniejsza romantyczna rekonstrukcja.
Stąd wyruszyła Izabela
W 1474 roku wyruszyła z tego zamku na główny plac, by ogłosić się królową Kastylii.
Wieża Jana II
Płaci się za nią osobno, a krętych stopni jest około stu pięćdziesięciu. Z góry widać całą dolinę i góry.
Jak to wpleść w zwiedzanie Segowii
Zamyka miasto od zachodu, w miejscu, gdzie stare miasto zwęża się aż do samego końca. Dojdziesz tu pieszo od akweduktu w dwadzieścia minut, przecinając całe centrum i mijając katedrę i dzielnicę żydowską.
Klasycznego widoku zamku jako dziobu statku nie łapie się stąd, tylko z dołu, z doliny rzeki Eresma, obok kościoła Vera Cruz. Zejście tam i spojrzenie w górę dopełnia zwiedzanie, a robi to bardzo niewiele osób.
Licz godzinę w środku, godzinę i kwadrans z wieżą. Wejście to około stu pięćdziesięciu stopni po wąskich krętych schodach, nie dla każdego, i płaci się za nie dopłatę do biletu podstawowego.
Najczęstsze pytania
Czy to prawda, że zainspirował zamek Disneya?
Często się mówi, że jego sylwetka ze strzelistymi wieżami zainspirowała zamek Kopciuszka Disneya. Firma nigdy tego do końca nie potwierdziła, ale wystarczy spojrzeć na te łupkowe hełmy wież, żeby zrozumieć, skąd wzięła się legenda. Prawda czy nie, mało który zamek wygląda tak bajkowo.
A ta tragiczna historia niani i dziecka?
Kroniki opowiadają, że w czternastym wieku mały infant, syn króla Henryka Drugiego, wychylił się z okna jednej z tych wież i spadł w przepaść. Niania, która się nim opiekowała, zrozpaczona poczuciem winy, rzuciła się za nim. Jedna z tych tragedii, które na zawsze przylegają do murów zamku.
