Sto metrów platereskowej fasady pokrytej medalionami z popiersiami królów, cesarzy i mędrców, od Herkulesa po Izabelę Katolicką, i muszlami św. Jakuba rozsianymi po całym kamieniu. To jedno z arcydzieł hiszpańskiego plateresku, dziś pięciogwiazdkowy parador (państwowy hotel w zabytkowym budynku), a podczas hiszpańskiej wojny domowej był tu obóz koncentracyjny.
Od szpitala dla pielgrzymów do domu macierzystego zakonu
Początki są skromne: w XII wieku infantka Sancha kazała zbudować tu szpital dla ubogich i pielgrzymów idących Drogą św. Jakuba (Camino de Santiago), obok mostu na rzece Bernesga, którym szlak wchodzi do miasta. Był to budynek funkcjonalny i bez pretensji.
To, co widać dziś, jest znacznie późniejsze. W 1514 roku Ferdynand Aragoński kazał go odbudować z wielkim rozmachem jako dom macierzysty Zakonu Santiago, rycerzy-zakonników, którzy chronili szlaki pielgrzymie i byli wtedy jedną z najpotężniejszych instytucji w Kastylii.
Stąd ta zaskakująca mieszanka klasztoru, pałacu i duchowej twierdzy. Zakon potrzebował budynku, który byłby zarazem siedzibą administracji, rezydencją, kościołem i symbolem, a efektem jest zespół w skali, która nie odpowiada żadnej z tych funkcji z osobna.
Plateresk i rana
Plateresk to styl, który wygląda, jakby wyszedł spod ręki złotnika: drobna, gęsta i bardzo płaska dekoracja nałożona na zwykłe powierzchnie architektoniczne, z groteskami, medalionami i motywami kandelabrowymi. Tak dzieje się, kiedy włoski renesans dociera do Hiszpanii i przechodzi przez tradycję gotyckiej rzeźby.
Tutaj działa jak program: medaliony na fasadzie tworzą galerię postaci historycznych i mitologicznych, która umieszcza zakon w genealogii rycerskiej cnoty i mądrości. To propaganda wykuta w kamieniu i tak trzeba ją czytać.
A budynek nosi w sobie ranę. Podczas hiszpańskiej wojny domowej był obozem koncentracyjnym i przez jego sale przeszły tysiące więźniów w skrajnie ciężkich warunkach. To fakt, który rzadko pojawia się w folderach i o którym warto pamiętać podczas zwiedzania, bo należy do jego historii tak samo jak plateresk.
Dziś pełni trzy funkcje jednocześnie: pięciogwiazdkowego paradoru, siedziby części Muzeum León i kościoła, który wciąż jest konsekrowany. W środku są nastawa ołtarza głównego, płaskorzeźby Juana de Juni, stalle chóru i krużganek procesyjny.
Nie do przegapienia
Sto metrów plateresku
Medaliony z popiersiami królów, cesarzy i mędrców oraz muszle św. Jakuba na całym kamieniu.
Dom macierzysty Zakonu Santiago
Odbudowywany od 1514 roku z rozkazu Ferdynanda Aragońskiego. Jednocześnie klasztor, pałac i siedziba.
Był obozem koncentracyjnym
Podczas hiszpańskiej wojny domowej przez jego sale przeszły tysiące więźniów. Rzadko pojawia się to w folderach.
Pielgrzym na placu
Rzeźba wędrowca, który zdejmuje buty przy krzyżu, jedna z najczęściej fotografowanych na Camino.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie León
Leży nieco na uboczu starego miasta, około piętnastu minut pieszo od katedry, szlakiem Camino w stronę rzeki. Ten spacer ma sens sam w sobie: to trasa, którą pielgrzymi wychodzą z miasta.
Przed budynkiem jest rozległy plac z rzeźbą pielgrzyma, który siedzi przy krzyżu i zdejmuje buty – to jeden z najczęściej fotografowanych pomników na Camino i obowiązkowy przystanek dla każdego, kto idzie tym szlakiem.
Krużganek i kościół można zwiedzać, a za sale Muzeum León płaci się osobno. Nawet jeśli tu nie nocujesz, możesz wejść do holu paradoru i czegoś się napić – to najprostszy sposób, żeby zobaczyć wnętrze, nie płacąc za pokój.
Najczęstsze pytania
Czy wiesz, że siedział tu w więzieniu Quevedo?
A jakże. Między tysiąc sześćset trzydziestym dziewiątym a tysiąc sześćset czterdziestym trzecim rokiem genialny i zjadliwy Francisco de Quevedo siedział zamknięty w klasztorze San Marcos z rozkazu hrabiego-księcia Olivaresa. Wyszedł chory i postarzały, a niedługo potem zmarł. To, że tak piękny budynek krył tamtą celę, wiele mówi o jego dwóch obliczach.
