Dlaczego prosię kroi się krawędzią talerza, co odróżnia dobre pieczyste od przeciętnego i co zamówić, kiedy nie masz ochoty na mięso. Z czasem posiłku i rezerwacją.
Segowia to miasto asadorów (restauracji z piecem opalanym drewnem), a to wpływa na zwiedzanie bardziej, niż się wydaje: dobre jedzenie zajmuje tu czas, wymaga rezerwacji i nie jest czymś, co wciska się między dwa zabytki. Cochinillo, czyli pieczone prosię, to danie, które definiuje miasto, i ma ścisłe zasady: najpierw piec, potem wiek zwierzęcia, a na końcu gest przy stole, który stał się rytuałem.
Krojenie prosięcia krawędzią fajansowego talerza to pokaz: dowodzi, że mięso jest tak kruche, że nie potrzeba noża. Potem talerz rozbija się o podłogę. To nie turystyczny folklor, tylko dawna miejscowa tradycja.
Cochinillo, z wyczuciem
Piec opalany drewnem, trzy tygodnie i nic więcej.
Segowiańskie cochinillo to prosię w wieku około trzech tygodni, karmione wyłącznie mlekiem matki, ważące mniej więcej cztery i pół kilograma. To właśnie ta wyłączna dieta daje jasne, kruche mięso o łagodnym smaku i z jej powodu zwierzę ubija się tak młodo.
Piecze się je w całości w glinianym naczyniu, w piecu opalanym drewnem, z wodą i niewiele więcej: z solą, a w niektórych domach ze smalcem albo ząbkiem czosnku. Bez przypraw i bez marynat. Cały efekt zależy od pieca, czasu i ręki, i dlatego dobre asadory to te, które robią to od pokoleń.
Ocenia się dwie rzeczy jednocześnie: skórkę, która ma być tak chrupiąca, że trzeszczy przy łamaniu, i mięso pod nią, które musi być soczyste, a nie suche. Osiągnięcie obu naraz to właśnie cała trudność tego dania.
Krojenie krawędzią talerza to dowód, że się udało: jeśli mięso odchodzi bez noża, jest idealne. Potem talerz roztrzaskuje się o podłogę. To dawna miejscowa tradycja, a nie numer wymyślony dla odwiedzających, nawet jeśli dziś robi się go także dla nich.
Klasyczny rejon asadorów, u stóp akweduktu, z lokalami, które od pokoleń pieką w piecach opalanych drewnem. W weekendy warto zarezerwować i liczyć się z tym, że pełny obiad z prosięciem zajmuje czas: to nie jest szybki przystanek między dwoma zabytkami.
Drugi rejon asadorów i restauracji, pod arkadami i w uliczkach wychodzących z placu. Bardziej w centrum, z ogródkami i z katedrą naprzeciwko. Dobry wybór, jeśli chcesz przeciąć dzień na pół, nie schodząc aż do akweduktu.
Judiones de La Granja to druga wielka specjalność, poza regionem znacznie mniej znana. To biała fasola o bardzo dużym ziarnie i bardzo cienkiej skórce, uprawiana w okolicach La Granja de San Ildefonso, którą dusi się z uchem, chorizo i morcillą w sycącym zimowym gulaszu.
Pieczona jagnięcina z jagnięcia karmionego mlekiem to bezpośrednia alternatywa dla prosięcia, przyrządzana tą samą techniką i w tym samym piecu. W Segowii są tacy, którzy wolą właśnie ją, a w każdym poważnym asadorze oba dania stoją na tym samym poziomie. Zamawia się ją na ćwiartki.
Wśród klasycznych przystawek: sopa castellana, zupa czosnkowa z jajkiem w koszulce, morcilla de Segovia, miejscowa kaszanka z ryżem, i torreznos, chrupiący boczek. A w sezonie grzyby z sosnowych lasów i szparagi.
Do picia wina z Ribera del Duero, którego region leży nieco ponad godzinę drogi stąd, albo z apelacji Valtiendas, bardzo małej i bardzo lokalnej. W ostatnich latach do miasta mocno weszło też piwo rzemieślnicze.
Ponche i czas posiłku
Ponche segoviano to deser miasta i jest bardziej nietypowy, niż się wydaje: warstwy biszkoptu nasączonego syropem, krem budyniowy, pokrywa z marcepanu i na wierzchu karmelizowany cukier wypalony w romby. Połączenie marcepanu i kremu nie jest typowe dla hiszpańskiego cukiernictwa.
Jest sycący i je się go w małej porcji, prawie zawsze do kawy. Sprzedają go cukiernie na starym mieście i można kupić cały, ale pamiętaj, że wytrzymuje tylko kilka dni, a w upale szybko się psuje.
O planowaniu dnia: posiłek w asadorze zajmuje od półtorej do dwóch godzin i trzeba to odjąć od czasu na zwiedzanie. W Segowii sprawdza się późny obiad, około trzeciej, po obejrzeniu rano akweduktu i katedry.
I rezerwuj. Klasyczne asadory zapełniają się w weekendy, długie weekendy i w Wielkim Tygodniu, a przyjście bez rezerwacji o drugiej w sobotę oznacza czekanie albo szukanie czegoś innego. Telefon dzień wcześniej rozwiązuje problem.
Punkt odniesienia, żeby znaleźć restauracyjny rejon centrum: uliczki wychodzące z placu i arkady skupiają sporą część asadorów i ogródków. To także środek trasy, a więc najlepszy przystanek w porze obiadu.
Bo to pokaz: jeśli mięso odchodzi pod krawędzią fajansowego talerza, bez potrzeby użycia noża, znaczy to, że jest odpowiednio kruche. Potem talerz roztrzaskuje się o podłogę. To dawna miejscowa tradycja, a nie numer wymyślony dla odwiedzających, nawet jeśli dziś robi się go także dla nich.
Co sprawia, że cochinillo jest dobre?
Dwie rzeczy naraz i na tym polega trudność: skórka ma być tak chrupiąca, że trzeszczy przy łamaniu, a mięso pod nią musi być soczyste, a nie suche. Piecze się je w całości w glinianym naczyniu, w piecu opalanym drewnem, tylko z wodą i solą, bez przypraw i marynat. Wszystko zależy od pieca, czasu i ręki.
Co zjeść, jeśli nie masz ochoty na mięso?
Judiones de La Granja, białą fasolę o dużym ziarnie i bardzo cienkiej skórce, duszoną w gulaszu – choć z dodatkiem compango, czyli wędlin i mięsa, które się do niej wkłada. Do tego sopa castellana, a w sezonie grzyby z sosnowych lasów i szparagi. Wybór wegetariański w klasycznych asadorach jest ograniczony, ale na starym mieście są bardziej współczesne alternatywy.
Co to jest ponche segoviano?
Deser miasta: warstwy biszkoptu nasączonego syropem, krem budyniowy, pokrywa z marcepanu i na wierzchu karmelizowany cukier wypalony w romby. Połączenie marcepanu i kremu nie jest częste w hiszpańskim cukiernictwie. Je się go w małej porcji, a sprzedają go cukiernie na starym mieście.
Czy trzeba rezerwować?
W klasycznych asadorach tak, zwłaszcza w weekendy, długie weekendy i w Wielkim Tygodniu. Przyjście bez rezerwacji o drugiej w sobotę zwykle oznacza długie czekanie albo szukanie czegoś innego. Telefon dzień wcześniej rozwiązuje problem i nic nie kosztuje.
Ile czasu zarezerwować na obiad?
Od półtorej do dwóch godzin na pełny posiłek w asadorze i warto odjąć to od czasu na zwiedzanie, planując dzień. Najlepiej sprawdza się obejrzenie rano akweduktu i katedry, obiad około trzeciej i popołudnie poświęcone dzielnicy żydowskiej i zamkowi Alcázar.
Informacje praktyczne
DanieCochinillo pieczone w piecu opalanym drewnem: prosię w wieku około trzech tygodni, karmione wyłącznie mlekiem.
AlternatywaJagnięcina z jagnięcia karmionego mlekiem, ta sama technika. Albo judiones de La Granja, druga wielka specjalność.
DeserPonche segoviano: biszkopt, krem, marcepan i karmelizowany cukier wypalony w romby.
RejonyOkolice akweduktu i Plaza Mayor. Oba są klasyczne.
RezerwacjaKonieczna w weekendy, długie weekendy i w Wielkim Tygodniu.
CzasPosiłek w asadorze zajmuje od półtorej do dwóch godzin. Odejmij to od dnia.
Na mapie
🎧 Z Viavoy
Spaceruj po Segovia i słuchaj we własnym tempie
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Segovia offline, kiedy chcesz.
od 3,99 €· płatność jednorazowa
City Pass · 9,99 €3 dni, wszystkie trasy w Segovia