Barrio Húmedo
Waar je dit allemaal proeft zonder aan tafel te gaan: de tapa zit bij je drankje inbegrepen en elke bar heeft zijn eigen. Geeft een zaak cecina als tapa, blijf dan. Met vijf of zes stops heb je ruim genoeg gegeten.

Een enorme provincie met vier streken die elk anders koken. Wat elk product is, waarom de stoofpot achterstevoren wordt gegeten en welke wijn je bestelt zonder de mist in te gaan.
🎧 In de route Monumentaal León: de kathedraal van het licht, San Isidoro en het Barrio HúmedoDe provincie León is een van de grootste van Spanje en verenigt heel verschillende landschappen: bergen in het noorden, de páramo, de kale hoogvlakte, in het midden, de Maragatería in het westen en El Bierzo, bijna Galicisch, aan de andere kant van de bergen. Elke streek heeft haar eigen keuken, en ze komen allemaal samen op de menukaarten van de hoofdstad. Daardoor eet je in León met een variatie die ongewoon is voor een stad van deze omvang.
En het is geen ham.
Cecina de León is rundvlees —meestal de bovenbil, de dikke lende, de platte bil of het staartstuk— dat gezouten wordt, gerookt boven eiken- of steeneikenhout en minstens zeven maanden aan de lucht gedroogd. Het heeft een beschermde geografische aanduiding en is het product dat de meeste mensen uit de stad mee naar huis nemen.
Het wordt in flinterdunne, bijna doorzichtige plakjes gesneden en geserveerd met een straaltje olijfolie. De smaak doet denken aan ham, maar is dieper, met een duidelijke rokerige ondertoon, en de textuur is droger en vezeliger. Wie het voor het eerst proeft, heeft meestal twee of drie plakjes nodig om het te plaatsen.
Het procedé is oud en volgt dezelfde logica als elke vorm van drogen en pekelen: zout om het vocht eruit te trekken, rook om te conserveren en droge, koude berglucht om het drogen af te maken. De streek rond Astorga en de bergen van León zijn de toonaangevende gebieden.
Er bestaat ook cecina de chivo, van jonge geit, zeldzamer en veel intenser van smaak, typisch voor Vegacervera. En op sommige plekken wordt gerookte cecina in modernere versies geserveerd, in schilfers of als tartaar, al blijft het klassieke plakje onovertroffen.
Waar je dit allemaal proeft zonder aan tafel te gaan: de tapa zit bij je drankje inbegrepen en elke bar heeft zijn eigen. Geeft een zaak cecina als tapa, blijf dan. Met vijf of zes stops heb je ruim genoeg gegeten.
Download de app en ontdek Leon offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Monumentaal León: de kathedraal van het licht, San Isidoro en het Barrio Húmedo met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →De botillo del Bierzo is een worst van in stukken gehakte varkensribben en varkensstaart, gemarineerd met paprikapoeder en knoflook, gestopt in de blindedarm van het dier, gerookt en half gedroogd. Hij kookt urenlang en wordt geserveerd met kool, aardappel en chorizo. Zelfs naar plaatselijke maatstaven is hij machtig, en je eet hem vooral in de winter.
In de morcilla uit León zit ui in plaats van rijst, waardoor ze smeuïger en minder compact is dan die uit Burgos. Ze wordt gebakken geserveerd in blokjes, op een sneetje brood of in stoofschotels, en is een van de meest voorkomende tapas in het Barrio Húmedo, de oude tapaswijk.
De cocido maragato is het feestgerecht van de provincie en wordt in omgekeerde volgorde gegeten vergeleken met elke andere cocido: eerst het vlees —tot negen of tien soorten, met oor, snuit, soepkip, cecina, chorizo en spek—, dan de groente met de kikkererwten en als laatste de soep. Je sluit af met vla en knoflooksoep.
De meest gehoorde verklaring voor die volgorde is militair: eerst het voedzaamste eten, voor het geval je halsoverkop weg moest. Er zijn andere versies —van muilezeldrijvers, van zwaar werk— en geen enkele is bewezen, maar de volgorde wordt streng aangehouden en in de restaurants van de Maragatería valt er niet over te discussiëren.
De parador, een staatshotel, heeft een eetzaal en is de luxeoptie van de stad, met keuken uit León in een plateresk gebouw uit de 16e eeuw. En ook als je er niet eet, kun je de hal bezoeken met een drankje erbij: de makkelijkste manier om het interieur te zien.
Rundvlees —bovenbil, dikke lende, platte bil of staartstuk— dat gezouten wordt, gerookt boven eiken- of steeneikenhout en minstens zeven maanden aan de lucht gedroogd. Het heeft een beschermde geografische aanduiding. Het wordt in flinterdunne plakjes gesneden en geserveerd met een straaltje olijfolie: het smaakt naar ham, maar dieper, met een rokerige ondertoon en een drogere textuur.
De meest gehoorde verklaring is militair: eerst het voedzaamste eten, het vlees, voor het geval je halsoverkop weg moest. Er zijn andere versies —van muilezeldrijvers, van zwaar werk— en geen enkele is bewezen. Maar de volgorde wordt streng aangehouden: eerst het vlees, dan de groente met de kikkererwten en als laatste de soep.
Een worst van in stukken gehakte varkensribben en varkensstaart, gemarineerd met paprikapoeder en knoflook, gestopt in de blindedarm van het dier, gerookt en half gedroogd. Hij kookt urenlang en wordt geserveerd met kool, aardappel en chorizo. Het is een wintergerecht, en machtig zelfs naar de maatstaven van León.
Een uit El Bierzo, met de mencía-druif: rode wijnen met rood fruit en een uitgesproken zuurgraad, dichter bij een Atlantische wijn dan bij een Castiliaanse, en heel goed bij cecina. Of een uit Tierra de León, met prieto picudo, inheems en eigenzinnig, veel minder bekend en goedkoper. Met elk van de twee wordt je tapasronde veel beter dan met een biertje.
Er zit ui in plaats van rijst in, waardoor ze smeuïger en minder compact is dan die uit Burgos. Ze wordt gebakken geserveerd in blokjes, op een sneetje brood of in stoofschotels, en is een van de meest voorkomende tapas in het Barrio Húmedo. Ze is ook de basis van een aantal bewerkelijkere lokale gerechten.
De mantecadas uit Astorga en het bladerdeeggebak, en vooral de chocolade: Astorga was in de 19e eeuw een van de grote chocoladecentra van Spanje, met tientallen fabrieken, en heeft nog altijd een chocolademuseum en werkende ateliers. Het ligt op veertig kilometer van León en laat zich goed combineren met een bezoek aan het paleis van Gaudí.
El Bierzo is de belangrijke herkomstbenaming. De druif is de mencía, die rode wijnen geeft met rood fruit, een uitgesproken zuurgraad en weinig body, dichter bij een Atlantische wijn dan bij een Castiliaanse. De laatste twee decennia hebben ze opvallend veel internationale erkenning gekregen. Ze passen heel goed bij cecina.
De andere herkomstbenaming is Tierra de León, met de prieto picudo, een inheemse en vrij eigenzinnige druif die sterk gekleurde rosés en rode wijnen met karakter geeft. Ze is minder bekend en een stuk goedkoper, en een prieto picudo bestellen in plaats van een biertje verandert je tapasronde behoorlijk.
Voor iets zoets zijn er de mantecadas uit Astorga, het bladerdeeggebak en de chocolade: Astorga was in de 19e eeuw een van de grote chocoladecentra van Spanje, met tientallen fabrieken, en heeft nog altijd een chocolademuseum en werkende ateliers.
Over de buurten: het Barrio Húmedo voor tapas met de tapa inbegrepen; het Barrio Romántico, rond de kathedraal, voor iets rustigers; en de Plaza Mayor als tussenoptie, met terras en een echte tafel. De serieuze restaurants met keuken uit León liggen verspreid over het centrum, en in het weekend reserveer je beter.
Download Viavoy en wandel offline door Leon, wanneer je wilt.

Lees verder



