Elini ayaklardan birine koy ve iki blok arasındaki derzi ara: hiçbir şey yok. Ne harç ne çimento ne de metal kenetler. Yirmi binden fazla granit kesme taş, yalnızca kendi ağırlıkları ve kuvvetlerin dengesiyle ayakta duran kuru bir örgüyle birbirine geçirilmiştir ve neredeyse iki bin yıldır böyle durur. Büyük olasılıkla Avrupa'da ayakta kalan en etkileyici Roma mühendislik eseridir.
Kemerlerle çözülen bir seviye sorunu
Onu I. yüzyılın sonunda ya da II. yüzyılın başında, Traianus döneminde, on beş kilometreden daha uzaktaki Guadarrama sıradağlarından su getirmek için yükselttiler. Su milimetresine kadar hesaplanmış çok hafif bir eğimle bir kanaldan inerdi, çünkü bir su kemeri basınçla değil yerçekimiyle çalışır: eğim fazlaysa su kanalı aşındırır, yetersizse durgunlaşır.
Sorun, arazinin bir vadiye çöktüğü buraya gelindiğinde ortaya çıkıyordu. Yükseklik kaybetmek suyun yukarı şehre ulaşmaması demek olurdu; bu yüzden mühendisler mümkün olan tek şeyi yaptı: seviyeyi koruyana kadar kanalı kemerlerin üzerine yükseltmek. En derin noktada, vadinin dibinde, yapı neredeyse yirmi sekiz metreye ulaşır.
Başlangıçta iki katta yüz altmış yedi kemeri vardı ve gerçekten çalıştı: Segovia'ya 1973'e kadar su taşıdı. En çok etkileyen ayrıntı budur. Korunmuş bir kalıntı değil: yapılışından neredeyse on dokuz yüzyıl sonra hâlâ hizmette olan bir altyapıdır.
Dört yüzyıl yaralı kaldı ve Isabel onu yeniden yaptırdı
Her zaman bütün değildi. 1072'de bir Toledo kralının birlikleri otuz kadar kemeri yıktı ve o bölümde dört yüzyıl boyunca kesik ve kullanılmaz hâlde kaldı. Şehir kırık su kemeriyle, onu onaramadan, kuşaklar boyunca birlikte yaşadı.
Yeniden inşa 1484 civarında, Katolik Isabel'in emriyle geldi ve Roma planına titizlikle sadık kalınarak yapıldı. O bölümdeki kemerlere dikkat edersen biraz farklı bir yontu, biraz daha düzgün kesme taşlar görürsün: XV. yüzyıla ait kısım budur ve onu ayırt etmek anıtın sunduğu en güzel oyundur.
Üst kısımda, orta noktanın üzerinde, başlangıçta hâlâ görülen deliklere geçirilmiş harflerden oluşan bronz bir yazıtı barındıran iki boş niş vardır. Bu yazıt kayboldu ve onunla birlikte yapımını emreden kişinin adı da: bu yüzden kesin tarih bir veri değil, bir çıkarım olarak kalıyor.
Kaçırılmayacaklar
Bir damla harç olmadan
Yirmi binden fazla granit kesme taş, kuru örgüyle birbirine geçirilmiş, kendi ağırlıklarıyla ayakta. Neredeyse iki bin yıldır böyle.
Dört yüzyıl kırık kaldı
1072'deki bir saldırı otuz kadar kemeri yıktı. Katolik Isabel onu 1484 civarında Roma planına sadık kalarak yeniden yaptırdı.
XX. yüzyıla kadar çalıştı
Korunmuş bir kalıntı değil: şehre 1973'e kadar, yapılışından neredeyse on dokuz yüzyıl sonrasına kadar su taşıdı.
Kayıp yazıt
Üstteki nişlerde kaybolan bronz harfler vardı. Onlarla birlikte yapımını emredenin adı da yitti.
Segovia ziyaretine nasıl uyar
İstasyondan ve otoparklardan gelirken şehrin giriş kapısı olan Plaza del Azoguejo'dadır. Kelimenin tam anlamıyla görülen ilk şeydir ve oradan katedrale ve Alcázar'a doğru yokuş başlar.
Yukarı çıkmadan önce çevresini dolaş. Meydandan yüksekliği kavranır; Postigo'ya çıkan yan merdivenden çift kemer dizisi perspektif içinde görülür; yukarıdan, kanal hizasından da eğim ve suyun nereden aktığı anlaşılır. Üç farklı görünüştür ve üçü de ücretsizdir.
En iyi an, yatay ışığın bloklar arasındaki derzleri belirginleştirdiği ve kuru olduklarının fark edildiği şafak ya da akşam karanlığıdır. Öğle vakti taş düzleşir ve etkinin büyük bölümü kaybolur.
Sık sorulan sorular
Peki onu şeytanın yaptığına dair o efsane?
Anlatılana göre, testileri yokuş yukarı taşımaktan bıkmış bir sucu kız, şafaktan önce suyu ona getirirse ruhunu şeytana vaat etmiş. Şeytan kemerleri tek gecede yükseltmiş, ama horozun ilk ötüşünde bir taş eksik kalmış; böylece kız ruhunu kurtarmış… ve Segovia su kemerine sahip olmuş. Bu yüzden birçokları ona Şeytan Köprüsü de der.
